Heroe alternativo

Heroe alternativo

Publish at Calameo or read more publications.

Ata sempre Comandante!

Dise que Galicia foi unha terra na que non houbo guerra e que quedou inmediatamente baixo o control dos nacionais, pero se algo hai claro e que canto menos durou a guerra antes empezou a represión e aqui temos unha desas historias pouco coñecidas fora da cultura popular dos lugares.
Como exemplo utilizarei o caso do Comandante Moreno e os seus homes que foron brutalmente asasinados.
Corria o día 20 de Outubro do ano 1937 e mentras o país se sumerxia nunha salvaxe guerra fraticida un pequeno grupo de homes comandado segun din, por un tal comandante Moreno cruzaba as montañas entre Asturias e Galicia de camiño a A Coruña onde tiñan pensado buscar os apoios da CNT que lles axudaran a exiliarse en América. Estos homes cansos e mutilados mentalmente pola barbarie da guerra non podian aguantar máis e os seus destinos xa non os vian na loita. Ó chegar a porto do Acebo, que se atopa na zona limítrofe con Asturias os como xa dixemos cansos homes puxeronse a durmir e descansar por unha noite nun pallar da zona, ainda que alguns emprenderan xa outro camiño que os levaria ao mesmo sitio. Mentres estos homes descansaban apareceron a Guardia Civil e os falanxistas e mataronos a todos no momento, a todos menos a un que logrou fuxir, este era o famoso comandante Moreno que aínda que fuxiu por un momento foi atopado e mentres corria deronlle dous tiros que o fulminaron...
Aos dias apareceron tamen os corpos dos camaradas que foran por outro lado e o seu obxectivo viuse truncado. Recordan aquel horror os nenos da aldea, que tiveron que facer de enterradores e hoxe ainda non puideron olvidar aqueles corpos mazados e furados pola metralla, alguns incluso desnudos segun din...A traizon rematara coa vida duns loitadores pola liberdade.
Aquela historia foi olvidada pola oficialidade do momento pero nunca se puido borrar das mentes dos homes que viron aqueles sucesos que todavia cantan o romance aos caidos nas montañas que viviron aquel terror.

Deixo a entrada cunha canción en memoria daqueles caidos e vellos que ainda hoxe non olvidaron que perderon, que non lles deixaron vivir. Saúde camaradas!

Preferentes

Deixo aquí un video de cando Gabriel e máis eu fomos a facerlle unha visita aos afectados polas preferentes e fixemos unha pequena entrevista a un dos encerrados alí.
Sobran as palabras pois ninguen o explica mellor que o afectado.

O legado celta

 Quero deixar aqui un documental estreado o ano pasado no canal historia e que fala sobre a cultura celta e a castrexa no noroeste da península, incluindo loxicamente Galicia, a verdade para falar deste tema o documental parece me moi bo.

Sociedade

Sociedade Prehistórica on Prezi

Do castro de Pedrouzos

Conta unha lenda que anda polas terras de Melide que nun castro da zona habia tres minas ou vigas, unha delas era de ouro, outra de prata, e a derradeira de alcatrán; como non se sabe cal é esta, e tocarlle non se pode pois todo canto hai no arredor se queimaría, non se anda en busca das outras dúas.
Neste castro había tamén un señor encantado, e dunha vez pasou por alí unha muller que daba peito. O encanto a quen ninguén vía chamouna para que dese de mamar a un neniño que el tiña e levouna por unha mina moi longa ata unha casa bonitísima. Despois que lle deu de mamar, trouxo o señor unha untura e mandoulle á muller que metese nela os dedos e logo que lle untase os ollos ao neno. Fixoo así, mais ela case sen se dar conta pasou os dedos por un ollo seu e dende entón non vía por el coma os encantos.
Ao outro día era 27 e foi a muller á feira das Cruces de Sobrado e polo ollo que untara viu ao señor do castro que ninguén máis via. En vez de calar e de non facer caso, chamouno anque el non lle falaba.
Ende outro día a muller foi ao castro e díxolle o señor.
-¿Con que ollo me viches na feira?
Ela moustroulle o ollo con cal fora e arrincoullo naquel intre.

Terra de soños e misterios...

Esta entrada trataría do que para min significa Galicia, pois ben direi que podería significalo todo ou nada, pero a realidade é outra non quero representar o meu sentimento con tópicos como o idioma e a súa defensa e cousas carentes de valor para min xa que non vexo sentido defender o galego como lingua autóctona de Galicia cando é a evolución dunha lingua imperialista como foi o latín, en todo caso a lingua propia sería a anterior a esta pero bueno a miña opinión non cambia nesto senso, simplemente descarto utilizar o argumento da historia.
Galicia son outras cousas, Galicia son os topicos da choiva os acantilados e demais pero aparte disto é algo indescriptible, as palabras son un vulgar utensilio para describir os pensamentos ou sentimentos que nos coarta e nos deixa impotentes de decir cousas que non teñen palabras para facelo e por iso direi que todolos sentimentos son individuais e únicos e polo tanto non hai nada que dicir.
Deixarei unhas imaxes que podo relacionar cos meus recordos de infancia e outros...

Os veráns na aldea 

A praia do Baleo en Valdoviño

Recoller as patacas na casa dos avós